Prolog

Na liczniku wskazówka pokazuje 102 km/h. Za oknem jak zazwyczaj o tej porze roku pochmurno, szaro i mgliście. W dłoniach mam najlepsze karty jakie udało mi się kiedykolwiek zdobyć. Nie wiem jaki będzie jego następny ruch. Położył waleta karo. Od razu się ucieszyłam i pomachałam mu przed nosem kartą krzycząc:

-Sto, sto, sto!

-Masz farta.

            Usłyszałam dźwięk klaksonu samochodowego i pisk opon. Oby dwoje obróciliśmy głowy w stronę przedniej szyby. Teraz już dobrze wiedziałam co się dzieje. Łzy napłynęły mi do oczu. Strach ogarnął całe moje małe ciało. Nie mogłam wykrztusić żadnego słowa. Pomyślałam, że to już koniec. To była dosłownie sekunda, ciężarówka przygniotła całą przednią część auta. Słychać było tylko jęki i płacz mamy. Wtedy odwróciłam się w stronę kierowcy. Mój tata miał oderwane nogi i był cały we krwi.

- Tata, tata -Błagałam Boga, aby okazało się to tylko złym snem.

- Uciekaj -odezwała się do mnie mama- Vanessa uciekaj!

- Dobrze. Mamo! Mamo! –Nie mogłam uwierzyć, że już nie mam rodziców, lecz nie mogłam zwlekać. Ruszyłam do ucieczki. Postanowiłam przejść tyłem. Już szykowałam się do wyjścia lecz w ostatniej chwili sięgnęłam po mojego pluszowego misia.  Wyczołgałam się przez dziurę w tylnej szybie. Na początku rozbite szkło mnie przeraziło, lecz dałam radę wyjść. Rozcięłam sobie nogę i strasznie mnie bolała. Wręcz nie mogłam chodzić. Szłam między płomieniami i częściami aut. Próbowałam biec, ale za każdym razem się przewracałam. Nie było w tym najmniejszego sensu, ponieważ za 3 razem oparzyłam się o płomień.

- Vanessa –usłyszałam za plecami. Odwróciłam się szybko na pięcie i zauważyłam chłopaka z samochodu, chciałam do niego pójść, ale uniemożliwiły mi to płomienie. Łzy leciały mi już potokami. Było mi zbyt gorąco, spróbowałam pobiec. Niestety przewróciłam się i nastała ciemność.